آرمند، م. (۱۳۷۲). آشنایی با ساختار و عملکرد سازمان مطالعه و تدوین کتب دانشگاهی در علوم انسانی و اسلامی (سمت). پژوهش و برنامه ریزی در آموزش عالی، 3، 125ـ138.
آغداشلو، آ. (بیتا). دیدن این همه نقاشی بد، طاقت می خواهد. ایران.
ابراهیمی، م. (۱۳۷۷). مسائل و مشکلات آموزشی دانشگاهی بهویژه سینما و تئاتر. جلوۀ هنر، 12 و 13، 40ـ47.
احمدزاده، م.ا. (۱۳۹۹). درآمدی بر روششناسی و حوزههای مطالعاتی تاریخ فرهنگی (مجموعه مقالات). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
احمدی، ب. (۱۳۸۷). رسالۀ تاریخ: جستاری در هرمنوتیک تاریخ. مرکز.
احمدی، ح. (۱۳۹۸). تاریخ فرهنگی: معرفتشناسی و روششناسی. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
استنفورد، م. (۱۳۹۵). درآمدی بر تاریخ پژوهی. تهران: سمت و دانشگاه امام صادق.
اسکندری، ا. (۱۳۹۶). نقاش انقلاب.تهران: سروش.
افسریان، ا. (۱۳۹۷). در جستوجوی زمان نو: درآمدی بر تاریخ انتقادی هنر معاصر ایران. تهران: حرفۀ هنرمند.
ایگرس، گ. (۱۳۹۶). تاریخ نگاری در قرن بیستم از عینیت علمی تا چالش پسامدرن. ترجمۀ م.ا. باسط. تهران: سمت.
بارو، ج. (۱۳۹۹). تاریخ تاریخ ها. ترجمۀ ح. افشار. تهران: نشر مرکز.
بلک، ج.، و مکرایلد، د. (۱۳۹۰). مطالعۀ تاریخ. ترجمۀ م.ت. ایمانپور. مشهد: دانشگاه فردوسی مشهد.
توکلی طرقی، م. (۱۳۸۲). تجدد بومی و بازاندیشی تاریخ. تهران: تاریخ ایران.
تیمینز، ج. ورنون، ک.، و کینیلی، ک. (۱۳۹۸). تاریخ و یادگیری آن. ترجمۀ م. غفوری. تهران: سمت.
جتکینز، ک. (۱۳۹۳). بازاندیشی تاریخ. ترجمۀ ح. نوذزی. تهران: آگه.
جمشیدی، ف.، و صیامیان گرجی، ز. (۱۳۹۱). روایت و واقعیت در تاریخ نگاری. کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، 170، 25.
حامدی، م.ح. (۱۳۸۲). جای خالی گذشته: نقدی بر آخرین نمایشگاه نقاشی مرتضی اسدی. تندیس، 9،14.
خمینی، ر. (۱۳۶۷). صحیفۀ امام (ج 21). تهران: مؤسسۀ تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره).
رجبی، م.ع. (۱۳۹۶). شهود و شاهد در نقاشی انقلاب و جنگ.
رشیدی، صادق. (۱۳۹۶). هنر پیرااسلامی: تحلیل انتقادی گفتمانهای مسلط در مطالعات هنر اسلامی. تهران: علمی و فرهنگی.
رهنورد، ز. (۱۳۷۹الف). مکتب هنر انقلاب. فصلنامۀ هنرهای تجسمی، 9، 12.
رهنورد، ز. (۱۳۷۹ب). هنر انقلاب اسلامی. فصلنامۀ هنرهای تجسمی، 9، 18.
سلطانی، ا. (۱۳۹۳). تحلیل نظریۀ برنامۀ درسی در کتب دانشگاهی ایران. پژوهش و نگارش کتب دانشگاهی، 34، 28ـ50.
شوهانی، س. (۱۳۸۹). پارادایم تاریخنویسی در ایران: الگویی از تاریخنگاری هزار ساله (از اواخر قرن سوم تا برآمدن جنبش مشروطهخواهی). مطالعات تاریخ اسلام، 6(2)، 75ـ102.
صادقی، ح. (۱۳۹۸). هانیبال الخاص و نقاشی سوسیالیستی.
صیامیان گرجی، ز.، و حیدرینسب، ف. (۱۳۹۳). بررسی انتقادی بازنمایی شخصیت ابن مقفع در روایت تاریخنگاری ملیگرایانۀ عصر پهلوی. مطالعات تاریخ فرهنگی، 22، 77ـ98.
قدیری قیداری، ع.، و برهمند، غ.ر. (۱۳۹۳). تداوم و تحول تاریخنویسی در ایران عصر قاجار. تهران: پژوهشکدۀ تاریخ اسلام.
قدیمیقیداری، ع. (۱۳۹۶). کتاب تاریخ نویسی در ایران. تهران: سمت.
کشمیرشکن، ح. (۱۳۹۶). کنکاشی در هنر معاصر ایران. اول. تهران: نظر.
گامبریج، ا. (۱۳۷۹). تاریخ هنر. تهران: نشر نی.
گودرزی (دیباج)، م. (۱۳۸۴). تاریخ نقاشی ایران از آغاز تا عصر حاضر. تهران: سمت.
گودرزی، م. (۱۳۸۰). جستوجوی هویت در نقاشی معاصر ایران. تهران: علمی و فرهنگی.
گودرزی (دیباج)، م. (۱۳۸۷). نقاشی انقلاب: هنر متعهد اجتماعی، دینی در ایران. تهران: فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی ایران.
لیمن، ا. (۱۳۹۵). درآمدی بر زیباشناسی اسلامی. ترجمۀ م.ر. ابوالقاسمی. تهران: ماهی.
مانزلو، آ. (۱۳۹۵). واساخت تاریخ. ترجمۀ م. مرادی سه ده. تهران: پژوهشکدۀ تاریخ اسلام.
متین، ا. (۱۴۰۰). هم شرقی هم غربی. ترجمۀ ح. فشارکی. تهران: شیرزه.
مکالا، س. (۱۳۹۵). بنیادهای علم تاریخ: چیستی و اعتبار شناخت تاریخی. ترجمۀ ا. گلمحمدی. تهران: نشر نی.
مک رایلد، د.، و تیلور، آ. (۱۳۹۷). نظریۀ اجتماعی و تاریخ اجتماعی. تهران: سمت.
ملایی توانی، ع.ر. (۱۳۹۶). گفتمان تاریخنگاری رسمی دورۀ پهلوی پیرامون رضاشاه. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
ملکی، ح. (۱۳۸۵). مبانی و معیارهای نقد کتاب درسی دانشگاهی. سخن سمت، 17، 9ـ20.
نوروززاده، ر.،و رضایی، ن. (۱۳۸۸). پیشبایستهها و الزامات کتاب درسی دانشگاهی. عیار، 23، 117ـ138.
وحیدزاده، م.ر. (۱۳۹۶). سبکشناسی هنر انقلاب اسلامی. تهران: سورۀ مهر.
Urls:
url1: httplilit.ir163181
url2:httpswww.gisoom.combook1831847%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D9%86%D9%82%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8
